26 ° / 14 ° heiter

Navigation:
En bunten Job bi dat groote Ohnsorg-Theoter

Cornelia Ehlers warrd de niege Dramaturgin an de Ohnsorg-Studiobühn En bunten Job bi dat groote Ohnsorg-Theoter

„Ik maak jüst dat, wat för mi richtig is. Ik weet noch nich, wat kümmt. Aver dor warrd sik jümmers wat ergeeven“, hett Cornelia Ehlers (30) mi vör veer Johr vertellt. Dor weer se graad  Dramaturgin an’t Staatstheoter vun Ollenborg wurrn. Un twaars för’t Nedderdüütsche Schauspeel. Nu kriggt se eene niege spannende Opgaav: Se warrd Dramaturgin an de nogelniege Studiobühn vun’t Ohnsorg-Theoter in Hamborg. „Ik heff dormit gor nich rekent. Se hebbt dor jo eegentli een Dramaturgin in’t Huus. Vun dorher weer dat för mi een groot Överraschen.“ Dat ehr Modderspraak Plattdüütsch dorbi een ganz groote Rull speelt hett, dorvun is se övertüügt.

Voriger Artikel
Nu liert de Haasen Plattdüütsch
Nächster Artikel
Dat richtige Krüütz för Platt

Dat Ohnsorg-Theoter in Hamborg hett ook een niege Studio-Bühn.

Quelle: oH

Bang is se vör den niegen Job an’t berühmte Ohnsorg-Theoter nich. Un de Grootstadt Hamborg, de kennt de plattdüütsche Deern ut Kellenhusen ook op’t Best: „Ik heff in Hamborg studeert. Mien Oma hett dor ook wahnt De Stadt is mi also vertruut. Dor föhl ik mi tohuus un wohl.“ Dat Ohnsorg-Theoter, dat kennt se aver nich ut Hamborg, sünnern vun ehr anner Oma in Nordfreesland. Dor hebbt se de Ohnsorg-Stücke ümmer in’t Fernsehn keeken. Mit de ganze Familie. Eerst in ehr Studientiet sitt se dat eerste Mol in’t Ohnorg-Theoter: „Wat mi lockt hett, dat weer „Modder Courage“ un de „Faust“. So’ne Stücke op Platt, de weern een Anreiz för mi. De sünd wichtig - Stoffe, mit de man junge Lüüd ansnacken kann.“ Veel Erfohren bringt se ook dörch ehre Arbeit an de Bühn in Ollenborg mit. Se will den Schwerpunkt Kinner- un Jugendtheoter in Hamborg wieder utbuun: „Ik will eng mit de Schoolen un Kinnergoorns tosamen arbeiten un ik müch een Jugendprojekt mit Schölers maaken.“ Dat schall ook een Tosamenarbeit mit de Bühn in Ollenborg geeven: „Wi wüllt dat een oder anner Stück tosamen maaken. Dat is schöön, wenn wi in Kuntakt blievt!“, freut sik  Cornelia Ehlers.

 Datt se dor wat ganz Nieges op de Been stellen mutt un sotoseggen eerst Mol bi Null anfangen kann, datt finndt se spannend. Keen Wunner – se bringt eenfach allns mit, wat so een Dramaturgin för düssen Job bruuken deit – un noch een beten mehr: Se kann Platt snacken, se kann singen, danzen, Theoterstücke, Geschichten un Gedichten schrieven, se kann musizeern (de Rietfiedel un dat Klaveer weern ehr Hauptfach) un se kann ook noch ünnerichten. Wat se dorvun an‘ Leevsten deit, dat kann se gor nich genau seggen: „Dat is jüst so: Dat, wat dran is, is jüst dran. Jede Saak snackt wat ganz anners bi mi an. Dat Theoter füllt mi nu bannig ut. Aver dat maakt ook so veel Spaaß!“

Wo süht denn eegentli so een Dag as Dramaturgin ut? „Dat is een bunten Job. Man geiht in’t Büro, dat is veel Organisaschoon. Man is de Schnittstell in’t Huus. Man snackt mit de Schauspeeler un Regisseure, man rechercheert veel för de Stücke un för dat Programmheft, man mutt Korrektur lesen un man geiht op de Proben un kiekt sik an, ob de Regisseur dat allns richtig maaken deit. Ik bün so’n Aart Beraader.“ Natürli mutt se ook de Konzeption op de Been stellen, de Stücke utsööken un de Besetten finnen. „Un ganz veel lesen . . .“ smuustergrient se. Se is sehr tofreeden mit ehr Profeschoon – dat maarkt een.

In‘ Juni warrd dat denn so richtig eernst: Denn fangt de niege Dramaturgin an mit ehr eerstes Stück, mit ehre Premiere bi Ohnsorg. „Ente, Tod und Tulpe“ heet dat tweespraakige Stück för Kinner na een Billerbook vun Wolf Erlbruch. De Ent, de warrd dor Platt snacken un de Dood Hochdüütsch: „Dat is eegentli een Hymne an’t Leeven. De Ent verklaart den Dood, wo schöön dat Leeven is. Ik finn dat good, datt man Kinner dat Thema neger bringt – un de Erwachsenen mööt dat eenfach mol mit Kinneroogen sehn.“ In‘ Harvst löppt dat Stück denn to’n eersten Mol op de Studio-Bühn in’t Ohnsorg-Theoter. Cornelia Ehlers, de warrd bi ehre Premiere nich kommodig op’t Sofa vör’n Fernseher huuken, so as fröher bi Oma, wenn Ohnsorg leep  - mit  wat to’n „Schnuppen“ op’n Disch. Op Appelstücke ut Omas Goorn un op Schokolaad, dor mutt se dütmol verzichten. Denn se warrd middenmang de Lüüd sitten, in’t Publikum: „Ik bün jümmers düchtig opgereegt bi de Premieren un fever mit de Spelers mit.“ 

Voriger Artikel
Nächster Artikel