1 ° / -2 ° Schneeschauer

Navigation:
In' Mai, in' wunnerschönen Mai

Nu scheet Minsch un Deerten koppheister In' Mai, in' wunnerschönen Mai

De Wonnemaad Mai hett dat in sik – dor scheet nich blots dat Gröön rut, dor scheet ok Minsch un Deerten koppheister

„Juchhei! Juchhei! Wa ick mi freu! Vunnacht keem Lischen Allerlei! Nu ward dat grön! Nu ward dat blöhn! Nu springt dar alle Knuppens twei! – Juchhei! Juchhei! Wa ick mi freu! Gu’n Morrn, lüttj‘ Lischen Allerlei! Gu’n Morrn, Herr Mai!“

So jubileert Dichtersmann Johann Meyer in sien lütt Riemelöver den Wonnemaand Mai. „Alles neu macht der Mai“, heet dat ole Volksleed ut‘ 18. Johrhunnert, dat hüüt noch gellen deit.  Keen annern Maand in’t Johr hett so veele Bedüüden för de Minschen as de Mai. För keen anner Maand hebbt de Dichterslüüd so veele Gedichte un Leder schreven as för düssen Wonnemaand. Alleen dat Woort Wonnemaand: Dor steekt Leev binn un Wonne, Swögen un Hopen op wat Nieges.

Voriger Artikel
Dat richtige Krüütz för Platt
Nächster Artikel
Wat för'n Theoter in Molfsee!

So schön is de Mai in Sleswig-Holsteen.

Quelle: Sh Tourismus/Ebelt

 Dat is de eerste richtige warme Maand in’t Johr. Dor fangt nich blots de Natur an, unklook to spelen, dat weet ok Dichtersmann Hermann Claudius in sien lütt Gedicht „De eerste Mai“: „Kumm Mieke, Hannes, Greten, laat uns in’t Gras, in‘t gröne Gras vergnöögt koppheister scheten!“ Ok de Minschen juchheit un jubileert un jumpt dörch de Gegend. Jüst so as de Köh, wenn se dat eerste mol ut’n Stall dörft un rut op’t frische Gras. Denn kalvert se över de Wieschen as nix Godes. Dorüm nöömt sik de Mai jo ok noch Weidemaand. Oder bi de Goorners Blomenmaand.

Man woher hett de Mai sien Naam kregen? Dor sünd sik de Experten nich so nipp un nau seker. De een seggt, de Mai kümmt vun dat latiensche Woort „Maius“. Eegentli bedüüt dat jo „mehr“ – passt jo. Mehr Gröön, mehr Leev, mehr Blomen . . . aver eegens höört dat to „Deus Maius“ – de Gott weer för de Römer as Oppasser för’t Wassen un Blöhn tostännig.

Denn mit’n Mai is endli de koole Johrstiet vörbi un dat warrd warm un de Natur so gröön:  „Seht an, waz dem meien wunders ist beschert“ heet dat in’e middelhochdüütsche Dichten. Un wat för Wunner! „De Wisch prohlt bunt un grassengrön. De Fleeder blöht un rückt so schön, de Maiblom ook so wunnerbor“, höögt sik Dichtersfru Erna Taege-Röhnisch. Dat Maiengröön kümmt so sachten rutkropen ut de Twiegen un de Hollerbusch smückt sik mit witte Blöden, de honnigsööt rüken doot. Un denn dat Allerschöönste: „Wat för en Wassen, wat för’n Blöhn. Op’t Feld de gele Raps all lüücht“, wunnerwarkt Dichtersmann Heinz Richard Meier. Un Margreta Brandt swöögt över „Ruch vun Waldmeister in’t Ünnerholt.“

Man nich blots de Natur kümmt in’e Gang. Ok bi de Minschen und Deerten kümmt dat Blood in Wallung. Wokeen an‘ Maimaand dinkt, de dinkt doch ok glieks an’e Leev. Nu fangt de Jungs un Deerns an to smusen, to eien un to fiecheln. Se hebbt so’n Lengen in’t Hart, datt se reinrut to gor nix mehr to gebruken sünd. Un wat se för Grappen in‘ Kopp hebbt! „Maiaap“ hebbt se anno dunnemol to so’n verdreihten Jung seggt, de nix as Kreihenschiet in‘ Kopp harr. Oder „Pingstoss“. Un de Deerns weern nich beter: „Denn don jo de Mäkens so jiddelig un öt, un de Jungs hebben sich rein as de Apen“, lamenteert Erna Taege-Röhnisch in ehr Gedicht „Maiblomen“.

De dore „Mailuft“ hett se ganz  verbiestert maakt. För ehr Mäkens  hebbt de Apen de sonöömten „Liebesmaien“ tosamenschostert. Dat sünd frische, gröne Twiegen vun’e Bark, de se mit Blomen un bunte Bänner smücken dään. De würrn denn bi de Deern an‘e Huusdöör ranbummelt. As Teken för ehr Smacht. Dor kümmt ok de Schnack „Ich bin dir grün“ vun. Annersrüm güng dat aver ok: Mankeen Mol hüng dor nämli ok so‘n olet Geripp vun‘ Dannenboom an’e Döör. De „Schandmaien“ geev dat för Deerns, de een Jung hebbt sitten laten. Wenn se sik aver eens weern, denn kreeg de Jungkeerl de Deern as „Mailehen“ – dor steekt dat plattdüütsche Woort „lehen“ binn: Leihen, ausleihen. Een Johr lang weern de beiden denn een Poor op Proov för Feste un Vergnögen.

Mit ehr „Maibruut“ in‘ Arm güng dat denn to Danz – rund üm den „Maiboom“ rüm. De weer mit’n Kranz, bunte Bänner, Fahnen un Zunftteken fein utstaffeert: „De Speelmann hett de Fidel stimmt; Vun’n Maiboom weit de Faan – Sluut af dat Schapp, sluut af de Dör, wi wüllt in’t Gröne gaan“, riemelt de sleswig-holsteensche Dichter Heinrich Andresen vull Freud. Un wi güng de Mann to’n Danz? Natürli in de berühmte „witte Maibüx“. Wokeen kennt dat nich, dat Leed vun Hein Köllisch: „De Vadder geiht voran, een witte Maibüx an . . .“ Wokeen „Maikönig“warrn wull, de müss eenmol den Maiboom hochkladdern – un wat weer dat för’n  Aggewars. Denn de annern Keerls hebbt em vörher mit Seep insmeert . . . Un achterran, denn güng de „Maikönig“ mit sien „Maibruut“ in‘ Arm na Huus: „In'n Mai, in wunnerschönen Mai, späln hei un sei dat Spill för twei . . .“ (Heinz Pantzier)

Voriger Artikel
Nächster Artikel
Mehr aus Nachrichten auf Platt 2/3