2 ° / -2 ° wolkig

Navigation:
Plattdüütscher Film över't Leven in't Kaschott

Över Uppassers un Insitters: Düsse beiden Fruuns wüllt dat weten Plattdüütscher Film över't Leven in't Kaschott

Wenn Kamerafru Gisela Tuchtenhagen un Filmemokerin Margot Neubert-Maric ünnerwegens sünd, denn geiht dat oftins över Grüpp un Graven. Jüst so weer dat ok in’e  verleden Weken. In Meckelnborg-Vörpommern, Sleswig-Holsteen un neddersassen. Op Recherche för ehrn niegen plattdüütschen Dokumentar-Film „Vun Uppassers un Insitters - Leven in’t Kaschott“: „Wir mussten uns regelrecht durch Brombeerranken und Dornen schneiden“, smuustergrient Gisela Tuchtenhagen, „sonst wären wir da gar nicht durchgekommen.“

Voriger Artikel
Emil Nolde is en Sprakenkünstler
Nächster Artikel
Hier sünd de lütten Spraken Chefsaak - ok Platt

Kaschott Schwattenbek: De lütt Deern in bunt is de Modder vun Filmemokerin Margot Neubert-Maric.

Quelle: Privat/Montage F. Scheel

„Merrnmang as blots dorbi“ – dat is dat Motto vun‘e beiden Dokumentarfilmerinnen. Un dat gellt nich blots för buten un binnen, dat gellt för allen Dingen för de Minschen, de se för de Kamera hoolt.  Minschen mit‘n besünnere Levensgeschicht. Keen Stars mit Glinster un Glimmer – Lüüd as du un ik mit ehr Alldagsgeschichten. Mol geiht dat üm olet Bruukdom as in ehrn eersten plattdüütschen Film „Der Wirt, die Kneipe und das Fest“. Mol sünd se mit fief Fruuns ünnerwegens to’n Bingospelen so as in ehrn tweeten Film „Bingo – toletzt entscheed jümmers dat Glück“. Oder se dreiht een Film över den Dood un de Minschen, de mit em to doon hebbt. So as in ehrn letzten Film „Utbüxen kann keeneen“.

De beiden Fruuns loopt för nix wech – ganz in‘ Gegendeel. Se söökt sik Themen, de to Harten gaht, de uns deepdinkern maakt. Anner Lüüd wörrn afwinken vunwegen: „Laat man . . .“ Gisela Tuchtenhagen un Margot Neubert-Maric sünd niegeerig op düsse Geschichten blangen den Wech, de jümmers liekut lopen deit. Mankeen Mol sünd se ok een beten bang, gifft Margot Neubert-Maric to. So as nu, bi dat Thema Kaschott: „Ja, manchmal hab‘ ich ein bisschen Angst. Das sind ja die Leidenswege der Menschen. Und sie haben alle ihre eigene Geschichte. Das ist das, was mich so berührt“, sineert se deepdinkern. „Das ist schon eine sehr eigene Welt. Da brauchen wir viel Einfühlungsvermögen“, dor is se sik wiss.

Aver dat kennt de Beiden all. De eersten dree plattdüütschen Filme hebbt se jümmers tosamen op’e Been stellt, vertellt Gisela Tuchtenhagen, de all siet över veertig Johr in’e heele Welt mit ehr Kamera ünnerwegens is un dorför ok all den Grimme-Pries kregen hett. Man jichtenswenn harr se keen Lust mehr op de Ferne: „Es ist jedes Mal spannend, wenn wir von dem hören, was vor unserer Haustür passiert. Und Platt ist so eine allerliebste Sprache!“ Un nich blots dat. Beide Fruuns sünd hier bi uns in‘ Norden opwussen. Gisela Tuchtenhagen in‘ Barackenloger bi Heid, Margot Neubert-Marics Familie kümmt ut Wewelsfleth un de hebbt blots Platt schnackt tohuus. Ok mit ehr. So hett se de Spraak noch hüüt in’e Ohrn un schnackt jümmers mit’e Minschen in ehr Filme Platt.

Ut Margots Familie kaamt sotoseggen ok de Ideen för ehr plattdüütschen Filme: „Mein Urgroßvater war Sarg-Tischler“, vertellt Margot Neubert-Maric, „so sind wir auf das Thema Tod gekommen in unserem zweiten Film. Und mein Großvater Hugo Heinrich Meier war Haupt-Wachtmeister in dem kleinen Gerichtsgefängnis in Schwarzenbek“. Grootvadder Hugo hett aver lever Trumpeet speelt as Oppasser in’t Kaschott to ween. Margot Neubert-Maric smuustert in sik rin: „Aber meine Großmutter, die kochte sehr gut. Auch für die Gefangenen. Und weil es dort so besonders gut schmeckte, hieß das Gefängnis überall bloß liebevoll „Café Meier“.

So hebbt sik de beiden so peu á peu an‘t Thema ransliekert. Man bi’t Rechercheern un Anfrogen, ob se denn filmen dörft, dor kemen se jümmers mehr grote Steen in’e Mööt, vertellt Gisela Tuchtenhagen: „Wir haben uns mit dem Thema Gefängnis schwer getan und fast hätten wir uns anders orientiert“, gifft se to un knippöögt to ehr Fründin hin. Aver -  so as jümmers finndt de Beiden op ehrn Wech Lüüd, de se wiederhölpen doot. Een Seelsorger, de se ole Biller tostüern deit un twee Böker över’t Kaschott. Un de se Stütt un Stöhn geven deit. Se luustert in’t Stadtarchiv in Rendsborg un „dann waren wir mit einmal mittenmang“, swöögt de Kamerafru. As se op Kinotour mit ehrn letzten Film in Meckelnborg sünd un ehr nieget Projekt vörstellt, seggt een vun’e Lüüd: „Wenn se in’t Kaschott dreihn wüllt, denn gaht man na Bützow. To dat ehemolige Stai-Kaschott un sökt na Siegfried Jahnke“.

Nu kümmt de Steen in’t Rullen. Op’n Wech dorhin seht se vun’e Straat ut all de hogen Muern: „Nur Mauern, gelbe Mauern“, vertellt Margot Neubert-Maric bedrüppelt, „das fanden wir gruselig.“ „Ja“, stimmt ehr Fründin to, „aber da hat uns schon was angeweht.“ Un se is sik seker, datt de Recherche, de se för ehrn Andrag op Fördergeller bruukt, all veel bröcht hett: „Das kriegen wir schon hin“, smuustergrient Gisela Tuchtenhagen vull Toversicht, „jetzt geht es immer weiter“.

Dat heet: Noch mehr Plattschnacker finnen, de mit dat Leven in’t Kaschott to doon hebbt: Oppasser, Lüüd, de achter Trallen seten hebbt, Familien vun Insitters – fröher un hüüt, Bekannte, Lüüd, de anner Lüüd kennt ut‘ Kaschott, Paster, Seelsorger, Dokter, Biller, Breefe, Materiol . . . Dormit de beiden Filmemokerinnen wiesen künnt, woans dat weer in‘t Kaschott – fröher un hüüttodaags. Bi Fruuns un bi Mannslüüd. Un twaars överall in Norddüütschland, wo Platt schnackt warrd. Un wenn denn de Fördergeller ünnerwegens sünd, denn maak se sik wedder op’n Wech – dörch Kruut un Kratt .  . . www.utbuexen.com

Voriger Artikel
Nächster Artikel
Mehr aus Nachrichten auf Platt 2/3