Menü
Kieler Nachrichten | Ihre Zeitung aus Kiel
Nachrichten auf Platt Plattdüütscher Film över't Leven in't Kaschott
Nachrichten auf Platt Plattdüütscher Film över't Leven in't Kaschott
Partner im Redaktionsnetzwerk Deutschland
08:57 03.08.2017
Kaschott Schwattenbek: De lütt Deern in bunt is de Modder vun Filmemokerin Margot Neubert-Maric. Quelle: Privat/Montage F. Scheel
Anzeige

„Merrnmang as blots dorbi“ – dat is dat Motto vun‘e beiden Dokumentarfilmerinnen. Un dat gellt nich blots för buten un binnen, dat gellt för allen Dingen för de Minschen, de se för de Kamera hoolt.  Minschen mit‘n besünnere Levensgeschicht. Keen Stars mit Glinster un Glimmer – Lüüd as du un ik mit ehr Alldagsgeschichten. Mol geiht dat üm olet Bruukdom as in ehrn eersten plattdüütschen Film „Der Wirt, die Kneipe und das Fest“. Mol sünd se mit fief Fruuns ünnerwegens to’n Bingospelen so as in ehrn tweeten Film „Bingo – toletzt entscheed jümmers dat Glück“. Oder se dreiht een Film över den Dood un de Minschen, de mit em to doon hebbt. So as in ehrn letzten Film „Utbüxen kann keeneen“.

De beiden Fruuns loopt för nix wech – ganz in‘ Gegendeel. Se söökt sik Themen, de to Harten gaht, de uns deepdinkern maakt. Anner Lüüd wörrn afwinken vunwegen: „Laat man . . .“ Gisela Tuchtenhagen un Margot Neubert-Maric sünd niegeerig op düsse Geschichten blangen den Wech, de jümmers liekut lopen deit. Mankeen Mol sünd se ok een beten bang, gifft Margot Neubert-Maric to. So as nu, bi dat Thema Kaschott: „Ja, manchmal hab‘ ich ein bisschen Angst. Das sind ja die Leidenswege der Menschen. Und sie haben alle ihre eigene Geschichte. Das ist das, was mich so berührt“, sineert se deepdinkern. „Das ist schon eine sehr eigene Welt. Da brauchen wir viel Einfühlungsvermögen“, dor is se sik wiss.

Aver dat kennt de Beiden all. De eersten dree plattdüütschen Filme hebbt se jümmers tosamen op’e Been stellt, vertellt Gisela Tuchtenhagen, de all siet över veertig Johr in’e heele Welt mit ehr Kamera ünnerwegens is un dorför ok all den Grimme-Pries kregen hett. Man jichtenswenn harr se keen Lust mehr op de Ferne: „Es ist jedes Mal spannend, wenn wir von dem hören, was vor unserer Haustür passiert. Und Platt ist so eine allerliebste Sprache!“ Un nich blots dat. Beide Fruuns sünd hier bi uns in‘ Norden opwussen. Gisela Tuchtenhagen in‘ Barackenloger bi Heid, Margot Neubert-Marics Familie kümmt ut Wewelsfleth un de hebbt blots Platt schnackt tohuus. Ok mit ehr. So hett se de Spraak noch hüüt in’e Ohrn un schnackt jümmers mit’e Minschen in ehr Filme Platt.

Ut Margots Familie kaamt sotoseggen ok de Ideen för ehr plattdüütschen Filme: „Mein Urgroßvater war Sarg-Tischler“, vertellt Margot Neubert-Maric, „so sind wir auf das Thema Tod gekommen in unserem zweiten Film. Und mein Großvater Hugo Heinrich Meier war Haupt-Wachtmeister in dem kleinen Gerichtsgefängnis in Schwarzenbek“. Grootvadder Hugo hett aver lever Trumpeet speelt as Oppasser in’t Kaschott to ween. Margot Neubert-Maric smuustert in sik rin: „Aber meine Großmutter, die kochte sehr gut. Auch für die Gefangenen. Und weil es dort so besonders gut schmeckte, hieß das Gefängnis überall bloß liebevoll „Café Meier“.

So hebbt sik de beiden so peu á peu an‘t Thema ransliekert. Man bi’t Rechercheern un Anfrogen, ob se denn filmen dörft, dor kemen se jümmers mehr grote Steen in’e Mööt, vertellt Gisela Tuchtenhagen: „Wir haben uns mit dem Thema Gefängnis schwer getan und fast hätten wir uns anders orientiert“, gifft se to un knippöögt to ehr Fründin hin. Aver -  so as jümmers finndt de Beiden op ehrn Wech Lüüd, de se wiederhölpen doot. Een Seelsorger, de se ole Biller tostüern deit un twee Böker över’t Kaschott. Un de se Stütt un Stöhn geven deit. Se luustert in’t Stadtarchiv in Rendsborg un „dann waren wir mit einmal mittenmang“, swöögt de Kamerafru. As se op Kinotour mit ehrn letzten Film in Meckelnborg sünd un ehr nieget Projekt vörstellt, seggt een vun’e Lüüd: „Wenn se in’t Kaschott dreihn wüllt, denn gaht man na Bützow. To dat ehemolige Stai-Kaschott un sökt na Siegfried Jahnke“.

Nu kümmt de Steen in’t Rullen. Op’n Wech dorhin seht se vun’e Straat ut all de hogen Muern: „Nur Mauern, gelbe Mauern“, vertellt Margot Neubert-Maric bedrüppelt, „das fanden wir gruselig.“ „Ja“, stimmt ehr Fründin to, „aber da hat uns schon was angeweht.“ Un se is sik seker, datt de Recherche, de se för ehrn Andrag op Fördergeller bruukt, all veel bröcht hett: „Das kriegen wir schon hin“, smuustergrient Gisela Tuchtenhagen vull Toversicht, „jetzt geht es immer weiter“.

Dat heet: Noch mehr Plattschnacker finnen, de mit dat Leven in’t Kaschott to doon hebbt: Oppasser, Lüüd, de achter Trallen seten hebbt, Familien vun Insitters – fröher un hüüt, Bekannte, Lüüd, de anner Lüüd kennt ut‘ Kaschott, Paster, Seelsorger, Dokter, Biller, Breefe, Materiol . . . Dormit de beiden Filmemokerinnen wiesen künnt, woans dat weer in‘t Kaschott – fröher un hüüttodaags. Bi Fruuns un bi Mannslüüd. Un twaars överall in Norddüütschland, wo Platt schnackt warrd. Un wenn denn de Fördergeller ünnerwegens sünd, denn maak se sik wedder op’n Wech – dörch Kruut un Kratt .  . . www.utbuexen.com

Kommentare
Die Debatte geht am Morgen weiter
Die Kommentarfunktion ist zwischen 22:00 und 06:00 Uhr nicht aktiv – denn wir wollen eine gute Moderation der Beiträge gewährleisten.
Wir freuen uns am Morgen über Ihre konstruktiven Beiträge zum Thema!
Nachrichten auf Platt "Er hat alle fünf Sprachen seines Winkels gekonnt" - Emil Nolde is en Sprakenkünstler

 „Es ist ganz eigentümlich und nicht immer schön, in einem Grenzland geboren zu sein, das Für und Wider, hierhin oder dorthin, ist schärfer geprägt als anderswo“, sineert de grote Moler Emil Nolde, de an‘ 7. August sien 150 Geburtsdag fiert. Sien Vadder Niels Hansen weer Friese un hett Düütsch schnackt, sien Modder Christine weer een sleswigsche Deern un hett Däänsch schnackt. As de lütt Emil op’e Welt kamen is, dor weer sien Heimatdörp Nolde noch düütsch – föfftig Johr later na de Volksafstimmen is dat denn däänsches Staatsrebeet: „Die Zerreißung des heimatlichen Schleswig mittendurch schien brutal und traf uns schwer“, schrifft Nolde. He weer een Gemisch ut all’ns: Ut düütsch un däänsch, ut Geest un Marsch. Ut Ebb un Floot un ut all de Spraken, de dor in den Sleswiger Ruum schnackt warrd.

Heike Thode-Scheel 18.07.2017
Nachrichten auf Platt Bartleby op Platt - wunnerbor Översetten vun een Klassiker - Vertellen över't Neeseggen

„Dä’t lever nich doon“, seggt de Schriever Bartleby reinrut to sien Chef, den Advokat. Liekers „arbeide he bi Dag. Un he arbeide bi Nacht. Bi Sünn. Bi Kerzenschien. He schreev musenstill, mit wittschern, dusterbleek Gesicht bi. Un man so, as wör he ene Maschin . . .“ Man wenn dat üm anner Opgaven güng, dennso anter he „sünnerlich sachten, doch standfaste“: „Dä‘t lever nich doon.“ Üm’t „Nich-doon-wullen“, üm een verdreihten „Neinsager“ hannelt de snaaksche Vertellen „Bartleby, the scrivener“ vun den groten amerikaanschen Schrieversmann Hermann Melville. „I would prefer  not to do“ – so seggt Bartleby jümmerto in’t engelsche Originol. „Wat is dat? So een Slag Minsch?“ hett sik Dr. Rainer Kramer dacht. „Düt is een jümmerto Klassiker, wat ok noch in hunnert Johr leest warrd – un den pick ik mi rut“. Un denn maakt he den Platt. Op Platt, versteiht sik, denn: „Platt is dat, wat ik an‘ Besten kann. De Spraak is miene Heimat“, vertellt de Bremer Jung. Un so heet de Vertellen nu „Bartleby up Platt – von Bartleby, den Afschriever von Wall Street“.

Heike Thode-Scheel 06.07.2017
Nachrichten auf Platt Siet 25 Johr Stütt un Stöhn: De EU-Sprakencharta - Dat hebbt wi de Charta to verdanken

Wat weer dat för’n Sitzungswuch in‘ Bunnesdag. Eerst de Marathon-Sitten an‘ Dunnersdag. Söbentein Stünnen hebbt de Afgeordneten dor seten un bit in‘ fröhen Morrn rin över wichtige Andräge debatteert un afstimmt. Un denn keem dat noch wat duller: So twüschen de Vereidigung vun uns niege Familienministerin  un de Beraden  över een Bunneswehr-Insatz in’t Mittelmeer hebbt se miteens  ganz snaaksch schnackt. „Heimat und Dialekt, das ist ois für ons, und es wär gut, wenn m’r des älle miteinander so sehet und au unterstützet“, wohrschaut Cem Özdemir vun’e Grönen op Schwääbsch.  Verdammi noch Mol . . . is de nich eegens Türke vun Huus ut? Stimmt. De hett twee Modderspraken un is sik wiss: „Es fällt au uns Politiker koin Zacke aus der Krone –  na wer’n mer vielleicht au wieder besser verstande von die Leut – wenn m’r so schwätzet, wie ons d’r Schnabel  gewachse isch.“ Un dat hett nich blots Cem Özdemir in de Beraden to den Tagesordnungspunkt 43 maakt. Dat güng üm „25 Jahre Europäische Charta  der  Regional-   oder Minderheitensprachen –  Gemeinsamer Auftrag.“

Heike Thode-Scheel 26.06.2017
Anzeige