2 ° / -6 ° wolkig

Navigation:
Advent

Weihnachtsgedicht Advent

von Lotte Bruegmann-Eberhardt

Hüüt is dat nich mehr, as’t mol weer,

mit Lichtenkränz un mit Gesang.

Un alt und jung, de keemen her

und ehre Oogen weer’n so blank.

-

Un Oma lees een Märken vör

un Niklas pulter an de Döör.

Kinner weern bit Puzzeln.

De Piep smöök Opa mit Gemööt,

up’n Disch de Schötel mit de Nööt.

Appel rüükt bit Bruzzeln.

-

Hüüt hebt de Lüüd dorvör keen Tied,

De Streß, de treck se alle mit

Se kööpt veel Gaven för dat Fest.

un Kinnern fehlt dat warme Nest .

-

Haal in, denn warrt dat Hart di still

un ok, de dat partout nich will,

föhlt een lütt Besinnen.

He denkt an siene Kinnertied,

dat Töben, is dat bald so wiet?

Kann dat Fest beginnen?

-

Nix is so wichtig, as een Rast,

een beeten Fofftein in de Hast,

de Sinn vun düsse stille Tied,

sik dorup freien: Bald is so wiet.

Voriger Artikel
Nächster Artikel
Mehr aus Weihnachtsgedichte 2/3